ਕਾਕਟੇਲ ਪਕਵਾਨਾ, ਆਤਮਾ, ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਬਾਰ

ਪੇਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਰਸੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ

ਪੇਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਰਸੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਤੁਹਾਡੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੇਰੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ

ਪੇਰੂ ਵਿਭਿੰਨ ਰਸੋਈ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਜੋ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹਨ.

ਇਸ ਪਿਛਲੀ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਵਰਲਡ ਕੱਪ ਅਤੇ 2016 ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੜਬੜ ਹੋ ਗਈ ਹੈ. ਖੈਰ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਬਾਰੇ ਭੁੱਲ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਪੇਰੂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਟਿਕਟਾਂ ਬੁੱਕ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ.

ਪੇਰੂ ਦਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਸੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਇਸ ਪਿਛਲੇ ਹਫਤੇ ਸ਼ਨੀਵਾਰ 9 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਕਿitoਟੋ, ਇਕਵਾਡੋਰ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਵਰਲਡ ਟ੍ਰੈਵਲ ਅਵਾਰਡਸ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਟਿਕਟ ਨੂੰ ਬੁੱਕ ਕਰਨ ਲਈ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ: ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪੇਰੂ ਨੇ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ.

ਪੇਰੂ ਹੋਣ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਵਿਭਿੰਨ ਰਸੋਈ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ ਜੋ ਕਿ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਖੇਤਰ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹਨ. ਹਰ ਖੇਤਰ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹਸੀ ਅਤੇ ਭੁੱਖੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨਮੂਨਾ ਲੈਣ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਕਵਾਨ, ਦੇਸ਼ ਮੀਟ-ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਿਨੀ ਸੂਰ ਦਾ ਮੀਟ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਹਿੰਮਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਬੀਫ, ਸੂਰ, ਅਤੇ ਚਿਕਨ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਵੀ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੇਰੂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ apੇਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਇਨੋਆ, ਆਲੂ, ਸਕੁਐਸ਼, ਐਵੋਕਾਡੋ, ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.

ਪੇਰੂ ਨਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅਤੇ ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੇਗਾ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਸਕਦੇ ਹੋ.

ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?

ਅਲੈਕਜ਼ੈਂਡਰਾ ਈ. ਪੈਟਰੀ ਦਿ ਡੇਲੀ ਮੀਲ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਸੰਪਾਦਕ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਟਵਿੱਟਰ @writewayaround 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ.


10 ਰਵਾਇਤੀ ਪਕਵਾਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਮਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ

2016 ਵਿੱਚ, ਪੇਰੂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਯਾਤਰਾ ਅਵਾਰਡਾਂ ਦੁਆਰਾ "ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਸੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ" ਵਜੋਂ ਤਾਜ ਪਹਿਨਾਇਆ ਗਿਆ. ਇਹ ਸਿਰਫ 10 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪੇਰੂ ਦੀ ਗੈਸਟ੍ਰੋਨੋਮਿਕ ਬੂਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੇਰੂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸੋਈਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਪਰੰਪਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਜੈਵਿਕ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਭੋਜਨ ਦੀ ਦੂਜੀ ਗੈਸਟ੍ਰੋਨੋਮਿਕ ਉਛਾਲ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਹੋ ਰਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਕਵਾਨ ਪੁਰਾਣੀ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਅਸਲ ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਸੀ. ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਵਾਇਤੀ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣੋ.


ਸੇਵੀਚੇ

ਇਹ ਡਿਸ਼ ਸ਼ਾਇਦ ਪੇਰੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਪੇਰੂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੇਵੀਚੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ. ਚੂਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕੀਤੀ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਸੇਵੀਚੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਡਿਸ਼ ਹੈ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸ਼ਹਿਰ ਲੀਮਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਕੁਸਕੋ ਕੋਲ ਸੀਵੀਚੇ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੰਸਕਰਣ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ. ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਨਦੀ ਦੇ ਟਰਾਉਟ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਪਕਵਾਨ ਸਵਾਦ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਭਰਪੂਰ ਹੈ.

ਲੋਮੋ ਸਾਲਟਾਡੋ


ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੇਰੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਆਮ ਭੋਜਨ ਦੇ ਮੇਰੇ ਪਸੰਦੀਦਾ! ਇਹ ਹਰ ਕਸਕਿñਨ ਦੀ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਪਕਵਾਨ ਹੈ. ਲੋਮੋ ਸਲੈਟਡੋ ਸੋਇਆ ਸਾਸ ਵਿੱਚ ਬੀਫ, ਪਿਆਜ਼ ਅਤੇ ਟਮਾਟਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਭੁੰਨਣ ਦੀ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਸੇਵਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਰਮ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਰਾਈਜ਼ ਪਾਈਪਿੰਗ ਦੇ ਇੱਕ ਬੈੱਡ ਦੇ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਇਹ ਪਕਵਾਨ ਚਿਕਨ (ਪੋਲੋ ਸਾਲਟਾਡੋ) ਜਾਂ ਅਲਪਕਾ (ਅਲਪਕਾ ਸਾਲਟਾਡਾ) ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਕੁਸਕੋ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਲੋਮੋ ਸਲੈਟਡੋ ਦੇ ਮੀਟ-ਰਹਿਤ ਸੰਸਕਰਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਸੋਇਆ ਮੀਟ ਜਾਂ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼ (ਚੈਂਪੀਓਨਸ) ਦੇ ਬਦਲ ਵਜੋਂ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਕੁਈ ਅਲ ਹੌਰਨੋ

ਆਹ ਹਾਂ, ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭੋਜਨ! ਕਿਉ ਅਲ ਹਾਰਨੋ.

ਕਿਉ ਅਲ ਹਾਰਨੋ ਗਿਨੀ ਪਿਗ ਹੈ ਜੋ ਜੜੀ -ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਮੈਨੁਅਲ ਦੇ ਨਾਲ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਲਾ ਕਸਕਿñਨੀਟਾ ਵਿੱਚ ਸੀ. ਜਦੋਂ cuy ਮੇਰੀ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਆਪਣੀ ਪਲੇਟ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਘੂਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਇਸ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸੱਭਿਅਕ outੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ.

ਮੈਨੂਅਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੁਦਾਈ ਕਰੋ.

"ਕੁਝ ਵਹਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ?" Mo sunkun.

“ਪਿਛਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਅਰੰਭ ਕਰੋ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਇਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੀਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ."

ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾਲ ਚੀਰਦਿਆਂ "ਖੋਦਿਆ". ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਦਿੱਖ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਦਮੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, cuy ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਵਾਦ, ਪਤਲਾ ਅਤੇ ਥੋੜਾ ਨਮਕੀਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰ ਦਾ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਪੇਰੂ ਦੇ ਆਮ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਪਕਵਾਨ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਖਾਸ ਮੌਕਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਨਮਦਿਨ ਲਈ ਰਾਖਵੇਂ ਹਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕੁਸਕੋ ਦੇ ਮੀਨੂ ਤੇ ਸੂਚੀਬੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਰੋਕੋਟੋ ਰੇਲੇਨੋ


ਕਯੂ ਸਵਾਦ ਕੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?

ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ ਕੂਈ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਸਵਾਦ ਚਿਕਨ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੇ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਕਵਾਨ ਹੈ.

Eatperu.com ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਏ ਦਾ ਚਿਕਨ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ, ਚਰਬੀ ਵਾਲਾ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਜੀਵ ਸੁਆਦ ਦੇ ਨਾਲ.

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ? ਸਾਡੇ ਕੋਲ cuy ਲਈ ਦੋ ਅਸਲ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ​​ਪਕਵਾਨਾ ਹਨ: Cuy Al Horno ਅਤੇ Cuy Chactado. ਜਾਓ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ!


ਪੇਰੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭੋਜਨ

ਕਿਉ (ਗਿਨੀ ਪਿਗ)

ਸਲਾਦ ਅਤੇ ਆਲੂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਗਿਆ ਕੁਈ (ਗਿਨੀ ਪਿਗ) ਦਾ ਇੱਕ ਆਮ ਭੋਜਨ

ਪੇਰੂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਕੂਈ, ਇੱਕ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਤਲੇ ਹੋਏ ਗਿਨੀ ਸੂਰ ਜੋ ਆਲੂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਇਹ & rsquos ਨਹੀਂ a ਰੋਜਾਨਾ ਪੇਰੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਪਰ ਅਕਸਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਛੁੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਜਨਮਦਿਨ ਤੇ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਦਰਅਸਲ, ਪੇਰੂ ਕਯੂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਨੀ ਸੂਰ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਛੁੱਟੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ! ਇਹ ਹਰ ਸਾਲ ਅਕਤੂਬਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਪਾਓ!).

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪੇਰੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾ ਖਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭੱਦੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੇਨੂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਈ ਤੌਰ' ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਦੀ ਆਮਦ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਅਸਾਨ ਹੈ.

ਭੋਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ Cuy ਪੇਰੂ ਦੇ ਐਂਡੀਜ਼ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲਗਭਗ 5,000 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਹੈ!

ਗਿਨੀ ਸੂਰ ਇੱਕ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਜਾਨਵਰ ਹਨ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦਾ ਸੌਖਾ ਸਰੋਤ ਹਨ.

ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੋ ਮੁੱਖ ਕਯੂ ਪਕਵਾਨ ਹਨ:

  • Cuy al horno & ndash (ਕਈ ਵਾਰ ਇਸਨੂੰ ਕਯੀ ਅਲ ਪਾਲੋ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਅਤੇ ndash ਬੇਕਡ ਗਿਨੀ ਪਿਗ, ਇੱਕ ਥੁੱਕ ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
  • ਕਿਉ ਚੈਕਟਾਡੋ & ndash ਤਲੇ ਹੋਏ ਗਿਨੀਪਿਗ, ਤਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਸਰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਲਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਨਮਕ ਅਤੇ ਲਸਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਕਰਿਸਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ.

ਕਯੂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਲੂ, ਸਲਾਦ, ਫਰਾਈਜ਼, ਚਾਵਲ, ਮੱਕੀ, ਸਾਲਸਾ ਕ੍ਰਿਓਲਾ (ਇੱਕ ਲਾਲ ਪਿਆਜ਼ ਦਾ ਸੁਆਦ), ਜਾਂ ਸਾਲਸਾ ਹੁਆਕਾਟੇ (ਇੱਕ ਮਸਾਲੇਦਾਰ, ਹਰਾ, ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਸਾਸ) ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਲੋਮੋ ਸਾਲਟਾਡੋ

ਲੋਮੋ ਸਾਲਟਾਡੋ ਵਿੱਚ ਤਲੇ ਹੋਏ ਬੀਫ, ਫਰਾਈਆਂ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਲੋਮੋ ਸਾਲਟਾਡੋ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁ-ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਪੇਰੂ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਏਸ਼ੀਆ, ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹਨ, ਇਸ ਪਕਵਾਨ ਨੂੰ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਪਿਘਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਇਹ ਪਕਵਾਨ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਬੁੱ oldੇ, ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਲੋਮੋ ਸਾਲਟਾਡੋ ਇੱਕ ਸਟਰਾਈ ਫਰਾਈ ਡਿਸ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਰੀਨੇਟਡ ਬੀਫ, ਪਿਆਜ਼, ਟਮਾਟਰ, ਸੋਇਆ ਸਾਸ, ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਰਸਕੋਸ, ਸਿਰਕਾ, ਮਸਾਲੇ, ਸਿਲੈਂਟ੍ਰੋ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਰਾਈਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਲੋਮੋ ਸਾਲਟਾਡੋ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਇਸ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਿਆਂ ਅਜ਼ਮਾ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਪਰ ਫਰਾਈਜ਼, ਮਿਰਚਾਂ ਅਤੇ ਸੋਇਆ ਸਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੀਫ ਸਟੀਕ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਾਰ ਹੈ.

ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲੋਮੋ ਸਾਲਟਾਡੋ ਵਿਅੰਜਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੇ ਤੁਸੀਂ & ਖੁਦ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ.

ਸੇਵੀਚੇ

ਰਵਾਇਤੀ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਸੇਵੀਚੇ ਅਤੇ ਕੱਚਾ, ਪਿਆਜ਼ ਅਤੇ ਆਲੂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੱਚੀ ਮੈਰੀਨੇਟਡ ਮੱਛੀ

ਸੇਵੀਚੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਕਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪੇਰੂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ. ਇਹ ਪੇਰੂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਹੈ.

ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਸੇਵੀਚੇ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਹਨ ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੱਚੀ ਮੈਰੀਨੇਟਿਡ ਚਿੱਟੀ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਿੰਬੂ ਜਾਂ ਚੂਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਿਰਚ ਦੇ ਨਾਲ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਅਤੇ ਲੂਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਸਾਲੇਦਾਰ. ਇਹ ਫਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਪਿਆਜ਼, ਸਿਲੈਂਟ੍ਰੋ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਟਮਾਟਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਰਵਾਇਤੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਸੇਵੀਚੇ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਆਧੁਨਿਕ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਸੇਵੀਚੇ, 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪੇਰੂ ਦੇ ਸ਼ੈੱਫ ਡਾਰੀਓ ਮਾਤਸੁਫੁਜੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੀ ਮੈਰੀਨੇਟਿੰਗ ਅਵਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.

Fishੁਕਵੀਂ ਮੱਛੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਮਗਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ, ਪਰੋਸਣ, ਅਤੇ ਸੇਵੀਚੇ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਸੇਵੀਚੇ ਦੇ ਖਾਸ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਕੈਮੋਟ (ਕਰੀਮੀ ਸ਼ਕਰਕੰਦੀ), ਕੈਂਚਾ (ਸੁੱਕੇ-ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਮੱਕੀ ਦੇ ਦਾਣੇ), ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਸਲਾਦ, ਤਾਮਲੇ, ਆਵੋਕਾਡੋ ਜਾਂ ਪਲਾਟੇਨ.

ਕਟੋਰੇ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਜੋਖਮਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਕਟੋਰੇ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਵੇ.

ਸੇਵੀਚੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੱਛੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?

ਪੇਰੂ ਦੇ ਲੋਕ ਸੇਵੀਚੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਹਨ:

ਸੇਵੀਚੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਝੀਂਗਾ, ਸਕਾਲੌਪਸ, ਸਕੁਇਡ ਜਾਂ ਆਕਟੋਪਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਵਿਕਲਪਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਸੇਵੀਚੇ ਦਾ ਇੱਕ ਫਿਜੀਅਨ ਸੰਸਕਰਣ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਨਾਰੀਅਲ ਵਿੱਚ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਕੌਸਾ ਚੂਨਾ & ntildea

ਕਾਉਸਾ ਚੂਨਾ & ntildea ਮੋਟੇ ਤੌਰ ਤੇ & lsquo ਦੇ ਕਾਰਨ & rsquo ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 100 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪੇਰੂ ਅਤੇ ਚਿਲੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ ਆਲੂ ਹੀ ਆਲੂ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਆਲੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਕਾ invent & rsquo ਸੀ!

ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੌਸਾ ਚੂਨਾ ਅਤੇ ਐਨਟਿਲਡੀਆ ਪੀਲੇ ਆਲੂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿੰਬੂ, ਉਬਾਲੇ ਅੰਡੇ, ਨਿੰਬੂ ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਧੇ ਅਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਐਵੋਕਾਡੋ ਅਤੇ ਸਲਾਦ ਸਲਾਦ ਪਰੰਤੂ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਅਨੀਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਟੁਨਾ, ਚਿਕਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਾਈ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ.

ਪਚਮਾਂਕਾ

ਪਚਮਾਂਕਾ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੀਟ ਸਮਗਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੰਦੂਰ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਪਚਮਾਂਕਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿੰਗਲ ਡਿਸ਼ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ methodੰਗ ਹੈ, ਪਰ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਸਾਰਥਕਤਾ ਹੈ. ਇਹ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ.

ਰਵਾਇਤੀ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਚਾਮੰਕਾ ਇੰਕਾ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਪੂਰਵ-ਹਿਸਪੈਨਿਕ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਵਿਕਸਤ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.

ਪਚਮਾਂਕਾ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ & ldquoearth ਓਵਨ & rdquo ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਹੈ ਜੋ ਗਰਮ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕੀਤੇ ਮੀਟ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਯੂ, ਚਿਕਨ, ਲੇਲੇ, ਮਟਨ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਅਲਪਕਾ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ.

ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਲੂ, ਕਸਾਵਾ, ਯੂਕਾ, ਸ਼ਕਰਕੰਦੀ, ਆਲੂ, ਲੀਮਾ ਬੀਨਜ਼, ਮੱਕੀ, ਤਮਲੇ, ਹਿਮਿਤਾਸ ਅਤੇ ਹੈਲੀਪ ਸੂਚੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ!

ਪਚੰਕਾ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ:

ਰਵਾਇਤੀ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਚਾਮੰਕਾ ਗਰਮ ਚਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਇੱਕ & ldquoearth ਓਵਨ & rdquo ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ.

ਮੀਟ ਫਿਰ ਜੜੀ ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ coveredੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਈ ਵਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿੱਧਾ ਗਰਮ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਬਿਹਤਰ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਕਸਰ ਮੀਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਲੇਅਰਿੰਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.

ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਲੂ, ਮੱਕੀ, ਕਸਾਵਾ, ਲੀਮਾ ਬੀਨਜ਼ ਅਤੇ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮਿਰਚ ਅਤੇ rsquos. ਆਲੂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਲਕੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਸਿਖਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਗਰਮ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ.

ਅੱਗ ਨੂੰ ਫਿਰ ਘਾਹ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ coveredੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 2 ਅਤੇ 4 ਘੰਟੇ ਦੀ ਮਿਆਦ ਲਈ coveredੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪਚਮਾਂਕਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ.

ਨਤੀਜਾ ਨਮੂਨੇ ਦੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁਆਦੀ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ.

ਪਚਮਾਂਕਾ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੂਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਵੀ.

ਇਹ ਪਰਿਵਾਰਕ ਇਕੱਠਾਂ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਕਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਰੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ.

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਚਮਾਂਕਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਅੰਜਨ ਹੈ.

ਟਾਕੂ ਟਾਕੂ

ਟਾਕੂ ਟਾਕੂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਬੀਨਜ਼ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਪੈਟੀ ਹੈ

ਟਾਕੂ ਟਾਕੂ ਇੱਕ ਸੁਆਦੀ, ਰਵਾਇਤੀ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਨਾਸ਼ਤੇ ਦਾ ਪਕਵਾਨ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਕਾ Col ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਸਿਰਫ ਬਚੇ ਹੋਏ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਦਿਲਕਸ਼ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ.

ਟਾਕੂ ਟਾਕੂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕੈਨਰੀ ਬੀਨਜ਼ ਅਤੇ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਪਿਆਜ਼ ਅਤੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪੱਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਕਿਲੈਟ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਤੱਕ ਤਲੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਇੱਕ ਤਲੇ ਹੋਏ ਅੰਡੇ, ਸਟੀਕ, ਸਾਲਸਾ ਕ੍ਰਿਓਲਾ, ਜਾਂ ਤਲੇ ਹੋਏ ਕੇਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਪੇਰੂ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਟਾਕੂ ਟਾਕੂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਹਨ. ਪੇਰੂ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮੀਟ ਜਾਂ ਮਸਾਲੇ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਅਜੀ ਡੀ ਗੈਲਿਨਾ

ਅਜੀ ਡੀ ਗੈਲਿਨਾ ਇੱਕ ਕਰੀਮੀ ਅਖਰੋਟ ਦੀ ਚਟਣੀ ਵਿੱਚ ਚਿਕਨ ਹੈ

ਅਜੀ ਡੀ ਗੈਲੀਨਾ ਇੱਕ ਸੁਆਦੀ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਕਰੀਮ ਵਾਲਾ ਚਿਕਨ ਸਟੂਵ ਡਿਸ਼ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਜੀ ਅਮਰਿਲੋ ਮਿਰਚਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇਸਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਪਕਵਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਰੋਮਨ ਅਤੇ ਅਰਬੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ. ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮੰਜਰ ਬਲੈਂਕੋ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ ਜੋ ਪੇਰੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਪਣਾਏ ਅਤੇ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਜੀ ਡੀ ਗੈਲੀਨਾ ਬਣਨਾ ਸੀ.

ਮੰਜਰ ਬਲੈਂਕੋ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸ਼ੈੱਫ ਦੁਆਰਾ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ. ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਾਂ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਕਿਆਂ ਲਈ ਪੇਰੂ ਲੈ ਗਏ.

ਨਤੀਜਾ ਅਜੀ ਡੀ ਗੈਲੀਨਾ ਯੂਰਪੀਅਨ ਅਤੇ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਨਿਵੇਸ਼ ਹੈ.

ਅਜੀ ਡੀ ਗੈਲੀਨਾ ਇੱਕ ਮਲਾਈਦਾਰ ਚਟਣੀ ਵਿੱਚ ਚਿਕਨ ਹੈ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਅਖਰੋਟ, ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ, ਜੀਰੇ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਜੀ ਅਮਰਿਲੋ ਮਿਰਚਾਂ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਪੋਲੋ ਏ ਲਾ ਬ੍ਰਾਸਾ

ਪੋਲੋ ਏ ਲਾ ਬ੍ਰਸਾ ਮੈਰੀਨੇਟਿਡ ਚਿਕਨ ਹੈ ਜੋ ਗਰਿੱਲ ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਰਾਈ ਅਤੇ ਅਜੀ ਸਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਪੋਲੋ ਏ ਲਾ ਬ੍ਰਸਾ ਇੱਕ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਕਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਯੂਐਸਏ ਅਤੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਰੀਨੇਟ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਚਿਕਨ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਰਾਈਜ਼ ਅਤੇ ਅਜੀ ਸਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਮੁਰਗੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਅਤੇ ਕਮੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਪਕਵਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਪੇਰੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅੱਜ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਸਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੇਰੂ, ਕੋਲੰਬੀਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਕੋਲੇ ਦੀ ਗਰਿੱਲ ਤੇ ਪਕਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਿਕਨ ਨੂੰ ਸੋਇਆ ਸਾਸ, ਲਸਣ, ਚੂਨੇ ਦਾ ਰਸ, ਪਪ੍ਰਿਕਾ, ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਪਪ੍ਰਿਕਾ ਵਿੱਚ 8 ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਫਿਰ ਇੱਕ ਸਾਸ ਪੀਲੀ ਅਜੀ ਚਿਲੀ (ਅਜੀ ਅਮਰਿਲੋ) ਜਾਂ ਹਰੀ ਅਜੀ ਚਿੱਲੀ (ਅਜੀ ਵਰਡੇ) ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਟੋਰੇ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਤਿਰਾਡਿਤੋ

ਟਿਰਾਡਿਤੋ ਸੇਵੀਚੇ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਬਾਘ ਅਤੇ ਰਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਚਟਨੀ ਮੈਰੀਨੇਡ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਟਿਰਾਡਿਟੋ ਪੇਰੂ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਕਵਾਨਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਾਪਾਨੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਸ਼ੀਮੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪਕਵਾਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੱਛੀ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ. ਇਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਕਰਕੰਦੀ, ਆਲੂ, ਉਬਾਲੇ ਹੋਏ ਮੱਕੀ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਸਮੱਗਰੀ ਜਿਵੇਂ ਸਕੈਲਪਸ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਐਂਟੀਕੁਚੋਸ (ਬੀਫ ਹਾਰਟ ਸਕਿਵਰਜ਼)

ਐਂਟੀਕੁਚੋਸ ਬੀਫ ਹਾਰਟ ਸਕਿਵਰਸ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਸਟ੍ਰੀਟ ਫੂਡ ਸਟਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਮ ਪਰਿਵਾਰਕ ਘਰਾਂ ਤੱਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਇਸਨੂੰ ਸੁਆਦੀ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਅਜੀ ਪੈਨਕਾ ਸਾਸ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਐਂਟੀਕੁਚੋਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਆਦੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਮੈਰੀਨੇਡ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਾਦ ਵਿੱਚ ਪੇਰੂ ਦੀ ਸੱਚੀ!

ਆਜੀ ਪੈਨਕਾ ਮੈਰੀਨੇਡ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਦ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਂਟੀਕੁਚੋਸ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਕੌਚ ਬੋਨਟ ਮਿਰਚਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਪੀਲੀ ਮਿਰਚ ਦੀ ਚਟਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਅੰਤਮ ਨਤੀਜਾ ਇੱਕ ਪੇਚੀਦਾ, ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਸੁਆਦ ਹੈ ਜੋ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

Papas a la Huancaina

ਪਾਪਾਸ ਏ ਲਾ ਹੁਆਨਕੇਨਾ ਇੱਕ ਕਰੀਮੀ, ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਪਨੀਰ ਦੀ ਚਟਣੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਆਲੂਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ ਹੈ. ਪੇਰੂ ਦੇ ਇਸ ਪਕਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ​​ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਤਾਜ਼ੀ ਪਨੀਰ, ਲਸਣ, ਚੂਨੇ ਦਾ ਰਸ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਨਮਕੀਨ ਪਟਾਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਅਜੀ ਪਾਂਕਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਪਾਪਸ ਨੂੰ ਲਾ ਹੁਆਨਕੇਨਾ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੀ ਚਟਣੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਫਿਰ ਸਲਾਦ ਅਤੇ ਉਬਾਲੇ ਹੋਏ ਆਂਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਪੇਰੂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਪਾਪਸ ਏ ਲਾ ਹੁਆਨਕੈਨਾ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਦੇ ਲਈ ਸਾਈਡ ਡਿਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਂਟੀਕੁਚੋਸ, ਜਾਂ ਭੁੱਖੇ ਵਜੋਂ. ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਲੱਤ ਪੈਕ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿੱਘੇ, ਘਰੇਲੂ ਭੋਜਨ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੇ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਰੋਕੋਟੋ ਰੇਲੇਨੋ

ਰੋਕੋਟੋ ਰੇਲੇਨੋ ਉੱਤਮ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਭਰੀਆਂ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਮਿਰਚਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਅਜੀ ਲਾਲ ਮਿਰਚਾਂ ਨੂੰ ਗਰਾਸ ਬੀਫ, ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਕਵੇਸੋ ਫਰੈਸਕੋ ਨੂੰ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਰਚਾਂ ਨੂੰ ਅੰਡੇ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਚਟਣੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਅਜੀ ਲਾਲ ਮਿਰਚ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮਿਰਚ ਮਿਰਚ ਹਨ ਮਤਲਬ ਕਿ ਇਹ ਪਕਵਾਨ ਇੱਕ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਪੰਚ ਨੂੰ ਪੈਕ ਕਰਦਾ ਹੈ! ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਮੱਗਰੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਿੱਕ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ, ਇਕੱਠੇ, ਸੁਆਦ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੁਆਦੀ ਸੁਆਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰਫ ਪੇਰੂ ਤੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ!


ਪੇਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਰਸੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ - ਪਕਵਾਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ

ਪੇਰੂ ਤੋਂ 100 ਸੁਆਦੀ ਰਵਾਇਤੀ ਪਕਵਾਨਾ

ਵਰਣਨ

ਪੇਰੂ ਦੇ ਬੋਲਡ, ਵਿਲੱਖਣ ਸੁਆਦਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾਉ, ਇੱਕ ਬਹੁ -ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਰਸੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ. ਭੋਜਨ ਆਲੋਚਕ ਏਰਿਕ ਅਸਿਮੋਵ ਦੁਆਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਤੇ ਫਿusionਜ਼ਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਮੂਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ.

ਬਿਗ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਕੁੱਕਬੁੱਕ ਬਹੁ -ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕੀ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਗੈਸਟ੍ਰੋਨੋਮੀ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਐਂਡੀਅਨ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਇਸਦੇ ਤੱਟਵਰਤੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਖੰਡੀ ਜੰਗਲਾਂ ਤੱਕ.

  • ਰਵਾਇਤੀ ਸੇਵੀਚੇ (ਜਾਂ & ldquoCebiche & rdquo)
  • ਕੌਸਾ (ਲੇਅਰਡ ਮੈਸ਼ਡ ਆਲੂ)
  • ਅਰੋਜ਼ ਚੌਫਾ (ਮੱਛੀ ਹਿਲਾਉਣਾ-ਤਲੇ ਹੋਏ ਚਾਵਲ)
  • ਪਾਪਾ ਏ ਲਾ ਹੁਆਂਕਾ ína (ਪਨੀਰ ਸਾਸ ਵਿੱਚ ਆਲੂ)
  • ਲੋਮੋ ਸਾਲਟਾਡੋ (ਫਰੈਂਚ ਫਰਾਈਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਫ)
  • ਏਜੇ ਅਤੇ#237 ਡੀ ਗੈਲਿਨਾ (ਕ੍ਰੀਮੀਲੇ ਚਿਕਨ)
  • Anticuchos de Coraz ón (ਗ੍ਰਿਲਡ ਹਾਰਟ ਸਕਿਵਰਸ)
  • ਅਤੇ ਹੋਰ!

ਸਕਾਈਹੌਰਸ, 9781510738416, 272pp.

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੀ ਮਿਤੀ: 5 ਫਰਵਰੀ, 2019

ਲੇਖਕ ਬਾਰੇ

ਮੋਰੇਨਾ ਕੁਆਡਰਾ ਦਾ ਜਨਮ ਅਲ ਸਾਲਵਾਡੋਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਕਾਰਾਗੁਆ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੇਰੂ ਦੁਆਰਾ ਗੋਦ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਇੱਕ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸ਼ੈੱਫ ਅਤੇ ਵਾਈਨ ਮਾਹਰ, ਉਹ ਲੀਮਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਸੋਈ ਸਕੂਲ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੇਰੂ ਡਿਲਾਈਟਸ ਨਾਮਕ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਫੂਡ ਬਲੌਗ ਲਿਖਦੀ ਹੈ. ਉਹ ਡੀਟੌਕਸ ਜੂਸਿੰਗ ਦੀ ਸਹਿ -ਲੇਖਕ ਹੈ. ਕੁਆਡਰਾ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਲੀਸਬਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.

ਮੋਰੇਨਾ ਐਸਕਾਰਡ ਅਤੇ#243 ਲੀਮਾ, ਪੇਰੂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਘਰੇਲੂ ਰਸੋਈਏ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਾਣ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਕਵਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ, ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਅਤੇ ਗਲੁਟਨ-ਮੁਕਤ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਹੈ. ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਮੋਰੇਨਾ ਕੁਆਡਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੇਰੂ ਫੂਡ ਬਲੌਗ ਪੇਰੂ ਡਿਲਾਈਟਸ ਲਿਖਦੀ ਹੈ. ਉਹ ਡੀਟੌਕਸ ਜੂਸਿੰਗ ਦੀ ਸਹਿ -ਲੇਖਕ ਹੈ. ਐਸਕਾਰਡ ਅਤੇ#243 ਨਿ Newਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.


ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਕਵਾਨ

ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਕਵਾਨ ਸਥਾਨਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਅਤੇ ਸਮਗਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਕਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੂਰਪ (ਸਪੈਨਿਸ਼ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ, ਇਟਾਲੀਅਨ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ, ਜਰਮਨ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ) ਏਸ਼ੀਆ (ਜਾਪਾਨੀ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ) ਅਤੇ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੇ ਪਕਵਾਨ. ਆਪਣੇ ਘਰੇਲੂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜਾਣੇ -ਪਛਾਣੇ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਸਮਗਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਰਵਾਇਤੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਧ ਕੀਤੀ.

ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਰਵਾਇਤੀ ਸਟੈਪਲ ਹਨ ਮੱਕੀ, ਆਲੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਦ, ਅਮਰੈਂਥਸੀਆਸ (ਕੁਇਨੋਆ, ਕਾਸੀਵਾ ਅਤੇ ਕੀਵੀਚਾ), ਅਤੇ ਫਲ਼ੀਦਾਰ (ਬੀਨਜ਼ ਅਤੇ ਲੂਪਿਨ). ਸਪੈਨਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੇ ਸਟੈਪਲਸ ਵਿੱਚ ਚੌਲ, ਕਣਕ ਅਤੇ ਮੀਟ (ਬੀਫ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਚਿਕਨ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਭੋਜਨ - ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਇਨੋਆ, ਕੀਵੀਚਾ, ਮਿਰਚ ਮਿਰਚ, ਅਤੇ ਕਈ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਕੰਦ - ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪੇਰੂ ਦੇ ਦੇਸੀ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਸ਼ੈੱਫ ਗੈਸਟਨ ਅਕੂਰੀਓ ਸਥਾਨਕ ਤੱਤਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ. ਪੇਰੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸਾਮੱਗਰੀ ਆਲੂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਲੂਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮ ਹੈ.

ਯੂਐਸ ਦੇ ਭੋਜਨ ਆਲੋਚਕ ਏਰਿਕ ਅਸੀਮੋਵ ਨੇ ਇਸਦੇ ਲੰਬੇ ਬਹੁਸਭਿਆਚਾਰਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਤੇ ਫਿusionਜ਼ਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਦੱਸਿਆ ਹੈ. [1]

ਪੇਰੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਜੈਨੇਟਿਕ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੇਂਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ:

    , ਆਲੂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਐਂਡੀਜ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ. [2] [3] ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ 99% ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਆਲੂ ਇੱਕ ਹੀ ਉਪ -ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹਨ, ਅਰਥਾਤ ਸੋਲਨਮ ਟਿosਬਰੋਸਮ. [4] [5] ਇਹ ਉਪ -ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਜੋ ਆਕਾਰ, ਆਕਾਰ, ਰੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਵੇਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. [5]
    ("ਭਾਰਤੀ" ਚੌਲ), ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ, ਐਂਡੀਜ਼ ਦੀ ਮੂਲ ਦੇਸੀ ਜੋ ਕਿ ਲੂਪਿਨ ਬੀਨ, ਆਲੂ ਵਰਗਾ ਕੰਦ, ਆਲੂ ਵਰਗਾ ਕੰਦ, ਆਲੂ ਵਰਗਾ ਕੰਦ, ਖੀਰੇ ਵਰਗੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੀ ਸਬਜ਼ੀ ਚਿਲੀ ਮਿਰਚਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਜੀ ਅਮਰਿਲੋ ਅਤੇ ਆਜੀ ਲਿਮਨ, ਰੋਕੋਟੋ ਚਿੱਲੀ, ਆਜੀ ਪਾਂਕਾ ਅਤੇ ਆਜੀ ਮੋਚੇਰੋ/ਲਿਮੋ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਪੇਰੂ ਦੇ ਲਗਭਗ 20 ਦੇਸੀ ਫਲ ਹਨ ਜੋ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਜਾਂ ਤਾਜ਼ੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਸ਼ਕਰਕੰਦੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 5,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. [6] ਪੇਰੂ ਅਤੇ ਇਕਵਾਡੋਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਨਿ moleਕਲੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਸ਼ਕਰਕੰਦੀ ਦੀਆਂ ਸਿਰਫ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ. ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁੱਕੀ ਸੰਤਰੀ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਰੰਗੀ ਚਮੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਸੁਆਦ ਮਿੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਾਮਨੀ ਚਮੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਚਿੱਟੀ ਅਤੇ ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਮੱਧਮ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਕਦੇ -ਕਦਾਈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਭਿੰਨਤਾ, ਛੋਟੇ ਕੰਦਾਂ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚਮੜੀ ਦੁਆਰਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਆਲੂ ਦੀਆਂ ਲਗਭਗ 5000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ. ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਆਲੂ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ-ਮਾਸ ਦੀ ਕਿਸਮ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਮਹਿੰਗੇ ਪੀਲੇ-ਮਾਸ ਦੀ ਕਿਸਮ ਹਨ.

ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਂਡੀਜ਼ ਖੇਤਰ (ਪੇਰੂ, ਬੋਲੀਵੀਆ) ਦੇ ਮੂਲ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੁਕੁਮਾ, ਕੈਮੂ ਕੈਮੂ, ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਨਾਸ਼ਪਾਤੀ, ਕੇਪ ਗੌਸਬੇਰੀ, ਕੋਕੋਨਾ, ਪਕੇ (ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਫਲ਼ੀਦਾਰ ਪਰ ਇੱਕ ਫਲ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਗੁਆਨਾਬਾਨਾ, ਡ੍ਰੈਗਨ ਫਲ, ਪੇਪੀਨੋ, ਪਪੀਤਾ, ਸੀਰੁਏਲਾ, ਮਾਮੀ ਸੇਬ, ਕੇਲਾ ਜਨੂੰਨ ਫਲ, ਚੈਰੀਮੋਯਾ, ਗ੍ਰੇਨਾਡੀਲਾ, ਮੋਰਿਚੇ ਪਾਮ ਫਲ, ਅਤੇ ਟੈਮਰਿਲੋ. ਯਾਕੋਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੱਕ ਭੂਮੀਗਤ ਕੰਦ ਹੈ, ਇੱਕ ਫਲ ਵਜੋਂ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਸੀ ਫਲ ਵਪਾਰਕ ਤੌਰ' ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ.

ਪੇਰੂ ਤੋਂ, ਸਪੈਨਿਸ਼ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਕਈ ਭੋਜਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਏ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁੱਖ ਬਣ ਜਾਣਗੇ.

  • ਆਲੂ: ਆਲੂਆਂ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਚਾਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨੀ ਐਂਟੋਨੀ-Augustਗਸਤੀਨ ਪਾਰਮੈਂਟੀਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਉਸਦੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਆਲੂ ਮਨੁੱਖੀ ਖਪਤ ਲਈ ਫਿੱਟ ਹਨ. ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਐਂਡੀਜ਼ ਦੀ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਉਪ -ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ, ਅਰਥਾਤ ਸੋਲਨਮ ਟਿberਬਰੋਸਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ.
  • ਬੀਨਜ਼: ਆਮ ਬੀਨ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਲੀਟੀਆ ਬੀਨ ਸਮੇਤ ਲਾਤੀਨੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਹਨ.

ਮਿਰਚ ਮਿਰਚ, ਆਲੂ, ਟਮਾਟਰ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਜੋ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਯੂਰਪ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪੇਰੂ ਦੇ ਮੂਲ ਸਨ:

  • ਮਿਰਚ: ਮਿਰਚ ਮਿਰਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ ਹਨ. ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਕਸੀਕੋ ਅਤੇ ਮੱਧ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਮਿੱਠੀ ਮਿਰਚ ਮੈਕਸੀਕੋ ਅਤੇ ਮੱਧ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ ਹਨ. ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਅਜੀ ਮਿਰਚ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਐਂਡੀਅਨ ਖੇਤਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੱਗਭਗ ਅਣਜਾਣ ਹਨ.
  • ਮੱਕੀ: ਮੱਕੀ ("ਭਾਰਤੀ" ਮੱਕੀ), ਮੇਸੋਆਮੇਰਿਕਾ ਅਤੇ ਪੇਰੂ ਦੀ ਜੱਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਮੱਧ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਹਨ. ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਉਗਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਮੱਕੀ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਵੱਡੇ -ਵੱਡੇ ਗੁੜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਪੇਰੂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਖਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.
  • ਟਮਾਟਰ: ਟਮਾਟਰ ਪੇਰੂ ਦਾ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ ਹੈ. ਇਹ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਮੇਸੋਆਮੇਰਿਕਾ ਦੀਆਂ ਸਿਰਫ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਪਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਹਨ, ਅਰਥਾਤ ਕਾਮਨ ਗਲੋਬ ਅਤੇ ਪਲਮ ਟਮਾਟਰ.

ਸਪੇਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਹੁਣ ਪੇਰੂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਣਕ, ਜੌਂ, ਜਵੀ, ਚਾਵਲ, ਦਾਲ, ਛੋਲਿਆਂ (ਗਰਬਾਨਜ਼ੋ ਬੀਨਜ਼), ਵਿਆਪਕ ਬੀਨਜ਼, ਲਸਣ, ਗੋਭੀ, ਬਰੋਕਲੀ, ਗੋਭੀ, ਆਰਟੀਚੋਕ, ਪਿਆਜ਼, ਖੀਰੇ, ਗਾਜਰ, ਸੈਲਰੀ, ਸਲਾਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਬੈਂਗਣ, ਵਾਈਨ, ਸਿਰਕਾ, ਜੈਤੂਨ, ਬੀਫ, ਸੂਰ, ਚਿਕਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਸਾਲੇ (ਧਨੀਆ, ਜੀਰਾ, ਪਾਰਸਲੇ, ਸਿਲੈਂਟ੍ਰੋ (ਹਰਾ ਧਨੀਆ), ਲੌਰੇਲ, ਪੁਦੀਨੇ, ਥਾਈਮ, ਮਾਰਜੋਰਮ, ਹਲਦੀ, ਲੌਂਗ, ਦਾਲਚੀਨੀ, ਜਾਇਫਲ, ਸੌਂਫ (ਸੌਂਫ)) ) ਹਾਲਾਂਕਿ, ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਪੌਦੇ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਆਯਾਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ.

ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੇ, ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਕਵਾਨ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਮਾਡਲਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ਮੂਲ ਜਾਂ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਰਵਾਇਤੀ ਭੋਜਨ ਪੌਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕ ਖਾਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਬਚਣ ਲਈ "ਕਿਸਾਨ ਭੋਜਨ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ. 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸੀ ਭੋਜਨ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਪਸ਼ਟਤਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ.

ਪੇਰੂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਾਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੁਝ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਪੇਰੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਸਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਜਲਵਾਯੂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੁਝ ਪੇਰੂ ਦੇ ਪੌਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਇਨੋਆ (ਜ਼ਰੂਰੀ ਅਮੀਨੋ ਐਸਿਡਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਸਰੋਤ) ਅਤੇ ਕਸੀਵਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਅਨਾਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸੂਡੋਸੀਰੀਅਲ ਹਨ. ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਕਾ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਜਿਵੇਂ ਕਿਵੀਚਾ ਦਾ ਵੀ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ.

1985 ਤੋਂ, ਨਾਸਾ ਨੇ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਭੋਜਨ - ਕੁਇਨੋਆ, ਕੀਵੀਚਾ ਅਤੇ ਮਕਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਕੰਦ ਅਤੇ ਕੁਇਨੋਆ (ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕਿਚੁਆ ਵਿੱਚ ਕਿਨਵਾ) ਵਰਗੀਆਂ ਐਂਡੀਅਨ ਸਮਗਰੀ ਨੂੰ ਪੇਰੂ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਓਪਰਾ ਵਿਨਫਰੇ ਅਤੇ ਨਾਸਾ ਵਰਗੀਆਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਸਤੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਪਰਫੂਡ ਵਜੋਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੇਰੂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅਦਾਕਾਰ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ੈੱਫ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਤਨਾਂ ਨੇ ਪੇਂਡੂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਲਈ ਆਰਥਿਕ ਮੌਕੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਐਂਡੀਅਨ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀਕਰਨ ਨੇ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਜ਼ਮੀਨਾਂ 'ਤੇ ਫਸਲੀ ਜੈਵ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਉੱਚੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਮੰਗ ਕਾਰਨ ਕੀਮਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇਸੀ ਪੇਰੂ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਘੱਟ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹੋਣ. [7]

ਪੇਰੂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਭੰਡਾਰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਜੀਵਨ ਪੱਧਰ ਖਰਾਬ ਹੈ. ਸਪੈਨਿਸ਼ ਰਾਜ ਅਤੇ ਗਣਤੰਤਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਆਈ.

ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ají ਮਿਰਚ, ਇੱਕ ਮੁੱ basicਲੀ ਸਮੱਗਰੀ. ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਮਿਰਚ ਮਿਰਚ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ ਪਰ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਰੰਗ ਦੇਣ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਚਾਵਲ ਅਕਸਰ ਪੇਰੂ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰੀ ਸਰੋਤ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ.

ਪੇਰੂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਕਾ ਸਾਮਰਾਜ, ਵਾਇਸਰਾਇਲਟੀ ਅਤੇ ਗਣਤੰਤਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਸਲੀ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਬਲਕਿ 28 [8] ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮੌਸਮ ਦੀ ਇੱਕ ਜਲਵਾਯੂ ਕਿਸਮ ਵੀ ਹੈ. ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਭੂਗੋਲ, ਜਲਵਾਯੂ, ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਨਸਲੀ ਮਿਸ਼ਰਣ ਸਥਾਨਕ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਤੱਟਵਰਤੀ ਖੇਤਰ ਸੋਧੋ

ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਪੇਰੂ ਲਈ ਜਲ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਹੈ. ਪੇਰੂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੋ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਯਾਤਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਚ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਵਾਲੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਪਸ਼ੂਆਂ/ਜਲ ਪਾਲਣ ਫੀਡ ਵਿੱਚ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਹੈ. ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਲ -ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਅਮੀਰੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪੌਦੇ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਸਿਰਫ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਪੇਰੂ ਦੀ ਜੈਵ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਜਿੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ, ਅਮੇਜ਼ਨ ਨਦੀ ਅਤੇ ਟਿਟੀਕਾਕਾ ਝੀਲ ਵਰਗੇ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਾਇਓਮਸ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਵਾਤਾਵਰਣਿਕ ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਹਰ ਤੱਟਵਰਤੀ ਖੇਤਰ, ਬਨਸਪਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵ -ਜੰਤੂਆਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਸਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਸਰੋਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਾਲਦਾ ਹੈ.

ਸੇਵੀਚੇ, ਮੈਰੀਨੇਟਡ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਕ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕੀ ਪਕਵਾਨ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ (ਸ਼ੁੱਧ, ਸੁਮੇਲ, ਜਾਂ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲਫਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਖੇਤਰੀ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਉਦਾਹਰਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਸੇਵੀਚੇ ਤੱਟ ਦੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੈਮੋਟ (ਮਿੱਠੇ ਆਲੂ) ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ "ਸੇਬੀਚੇ" ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੱਟਵਰਤੀ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਕਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਰੂ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਐਂਡੀਅਨ ਮਿਰਚ ਮਿਰਚ, ਪਿਆਜ਼ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ਾਬੀ ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਪੈਨਿਯਾਰਡਸ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਹੈ. ਇੱਕ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਪਕਵਾਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਮੱਛੀ ਦੇ ਕੱਟਣ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਰਵੀਨਾ ਜਾਂ ਚਿੱਟਾ ਸਮੁੰਦਰੀ ਬਾਸ), ਚਿਲਿਸ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੂਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਸੇਵੀਚੇ ਨੂੰ ਕੱਚੇ ਪਿਆਜ਼, ਉਬਾਲੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਆਲੂ (camote, ਟੋਸਟਡ ਮੱਕੀ (cancha).

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੇਰੂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੇਵੀਚੇ ਇੱਕ ਕਾਮਯਾਬ ਅਤੇ ਹੈਂਗਓਵਰ ਇਲਾਜ ਹੈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿ ਇਹ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ' ਤੇ ਬੀਅਰ ਨਾਲ ਪੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਮੈਕਸੀਕੋ ਅਤੇ ਇਕਵਾਡੋਰ ਦੇ ਸੇਵੀਚੇ ਦੇ ਉਲਟ, ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿੱਚ ਟਮਾਟਰ ਨਹੀਂ ਹਨ. ਲੇਚੇ ਡੀ ਟਾਈਗਰੇ (ਬਾਘਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ) ਵੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੇਵੀਚੇ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਰਸ ਲਈ ਪੇਰੂ ਦੀ ਬੋਲਚਾਲ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ. ਇਸਦਾ ਹਲਕਾ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਸੁਆਦ ਹੈ.

ਚੂਪੇ ਡੀ ਕੈਮਰੋਨਸ (shrimp cioppino) ਪੇਰੂ ਦੇ ਤੱਟਵਰਤੀ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਘਣੇ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝੀਂਗਾ (ਕ੍ਰੇਫਿਸ਼) ਸਟਾਕ ਸੂਪ, ਆਲੂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿਰਚ ਮਿਰਚ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਹ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਰੇਕੁਇਪਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ.

ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੇ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਵਾਇਰਸੋਇਲਟੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰਾਂ, ਲੀਮਾ ਅਤੇ ਟ੍ਰੁਜਿਲੋ ਨੇ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ - ਜਿਸਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਲੀਮਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ - 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਲੀਮਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਹਾਅ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਇਸ ਨੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮਗਰੀ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਲੀਮਾ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕੀਤਾ ਹੈ.

ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਓਲ ਪਕਵਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਆਪਕ ਹੈ. ਲੀਮਾ ਇਟਾਲੀਅਨ ਅਤੇ ਚੀਨੀ (ਸਥਾਨਕ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਚੀਫਾ, ਇੱਕ ਚੀਨੀ-ਪੇਰੂਵੀਅਨ ਫਿusionਜ਼ਨ) ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ. ਜਪਾਨੀ ਭੋਜਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਸ਼ੀ, ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੇਨ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ. ਅਰਬੀ, ਥਾਈ, ਮੈਕਸੀਕਨ, ਫ੍ਰੈਂਚ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ, ਅਰਜਨਟੀਨਾ, ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲੀਅਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ ਵੀ ਲੀਮਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਈ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਮਿਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ.

ਪੇਰੂ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਬੇਕਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ. ਪੇਰੂ ਦੇ ਲੋਕ ਸਵੇਰੇ 6 ਤੋਂ 9 ਵਜੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ 4 ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ 6 ਵਜੇ ਤੱਕ ਤਾਜ਼ੀ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਚਿੱਟੀ ਰੋਟੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਹਰ ਬੇਕਰੀ ਵਿੱਚ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਪੇਰੂ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਕੌਫੀ ਜਾਂ ਚਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ. ਪੇਰੂ ਦੀ ਲਗਭਗ ਸਾਰੀ ਰੋਟੀ, ਬੈਗੁਏਟਸ ਦੇ ਅਪਵਾਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਧੂ ਚਰਬੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕਣਕ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲੱਭਣੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਪੇਂਡੂ ਕਸਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਆਮ (ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸਸਤੀ) ਹੈ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਕਰੀਆਂ ਸਿਹਤ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਚੇਤ ਗਾਹਕਾਂ ਲਈ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀ ਹੋਈ ਚਿੱਟੀ ਰੋਟੀ ਵੇਚਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰੇ ਕਣਕ ਦਾ ਆਟਾ ਲੱਭਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਰੋਟੀ ਵੀ ਅਕਸਰ ਚਰਬੀ, ਸ਼ਾਰਟਨਿੰਗ ਜਾਂ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ​​ਸਾਰੀ ਕਣਕ ਦੀ ਰੋਟੀ ਯੂਰਪ ਤੋਂ ਆਯਾਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਿਆਨੇ ਦੇ ਸਟੋਰਾਂ ਤੇ ਵੇਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਕੁਝ ਤੱਟਵਰਤੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਕਰੀਆਂ "ਬੋਲੋਸ" ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਐਂਡੀਜ਼ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਭੱਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਹਨ.

ਐਂਟੀਕੁਚੋਸ ਬੀਫ ਹਾਰਟ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਬਰੋਸ਼ੇਟਸ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਪੇਰੂ ਦੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਗਰਿਲ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਉਬਾਲੇ ਆਲੂ ਜਾਂ ਮੱਕੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੇ ਨਾਲ. ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਲੀ ਦੇ ਵਿਕਰੇਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੇਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਓਲ ਫੂਡ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਗਲੀ ਦੇ ਵਿਕਰੇਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਕਸਰ ਵੇਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਟਾਮਲਸ: ਮੀਟ ਜਾਂ ਪਨੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਬਲੀ ਹੋਈ ਮੱਕੀ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ. ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ humitas, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੱਕੀ, ਮਸਾਲੇ, ਖੰਡ, ਪਿਆਜ਼, ਸੂਰ ਅਤੇ ਜੈਤੂਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੱਕੀ ਦੇ ਛਿਲਕਿਆਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਤਾਮਲੇਸ ਇੱਕ ਆਮ ਨਾਸ਼ਤਾ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਚੂਨਾ ਅਤੇ "ਸਾਲਸਾ ਕ੍ਰਿਓਲਾ" ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਤਲੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਕੱਚੇ ਲਾਲ ਪਿਆਜ਼, ਆਜੀ ਮਿਰਚਾਂ, ਸਿਲੰਡਰ ਅਤੇ ਚੂਨੇ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਸੰਦੀਦਾ ਭੋਜਨ ਹੈ ਪਾਪਾ ਏ ਲਾ ਹੁਆਨਕੈਨਾ (ਹੁਆਨਕਾਯੋ-ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਆਲੂ), ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਉਬਲੇ ਆਲੂਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ, ਸਲਾਦ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਪਨੀਰ ਦੀ ਚਟਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਸਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੇਰੂ ਵਿੱਚ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਪਲਬਧ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਟੈਕਸਟ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਪੇਰੂ ਦੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈੱਫਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ. ਸਸਤੇ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਇਸ ਸੁਮੇਲ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ੈੱਫ ਦੁਆਰਾ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਪਾ ਏ ਲਾ ਹੁਆਨਕੇਨਾ ਨੂੰ ਪੇਰੂ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ. [9] ਕਟੋਰੇ ਦਾ ਨਾਮ ਇਹ ਹੁਆਨਕਾਯੋ ਤੋਂ ਹੈ.

Tacu-tacu: Mixture of beans, rice and a fried egg, on top of breaded or pan-fried steak and an Salsa Criolla.

Papa rellena (stuffed potato): mashed potatoes stuffed with ground (minced) meat, eggs, olives and various spices and then deep fried.

Arroz tapado (covered rice): uses the same stuffing of papa rellena, but rather than used as a stuffing, it is accompanied by rice.

Pollo a la Brasa (Peruvian-flavored rotisserie or roaster chicken): is one of the most consumed foods in Peru. It is roasted chicken marinated in a marinade that includes various Peruvian ingredients, baked in hot ashes or on a spit-roast. The origins of the recipe for this dish date back to Lima, the capital of Peru, during the 1950s. Two Swiss citizens who were Peruvian residents, Roger Shuler and Franz Ulrich, invented and registered the patent (1950) for the machine to cook the chicken on the grill, a mechanical system of planetary rotation in that the chickens rotating on its axis and over a central axis, simultaneously. The dish comes with French fried potatoes, salad and various creams (Peruvian mayonnaise, ketchup, olive sauce, chimichurri and aji (chili) sauces of all kinds). There are many famous brands of "Pollo a la Brasa" restaurants in Peru and particularly in Lima, the most famous and popular being Hikari, Norky's, Roky's, Pardo's, and La Leña.

Sancochado is a hearty beef and vegetable broth that includes yuca (cassava) and potatoes.

A local staple is Lomo Saltado, also known as saltadito. Sliced beef (tenderloin or in Spanish "lomo") is stir-fried with, garlic, cumin powder, tomato and Spanish onion and fried-mixed with already fried French cut potatoes, coriander and parsley and accompanied with white rice. Salt and black pepper is also added to taste.

Lima has an abundance of Peruvian-style Chinese restaurants or "chifas" as they are known locally indeed, arroz chaufa or Chinese style rice is one of the frequently sampled dishes that has found its way into Peruvian cuisine.

Arroz con pollo, or rice with chicken, is enjoyed for its rich-flavored rice combined with chicken.

Chupe de pescado or fish cioppino is popular in Lima and along the coast.

Lima butter bean salad is a salad made with Lima butter beans (called pallares in Perú), cooked whole, cooled, and mixed with a mixture of onion, tomato, and green ají, marinated in lime juice, oil, salt, and vinegar. Lima butter beans (pallares) have been part of the Peruvian cuisine for at least 6,000 years.

Butifarras [es ca] , ਵਜੋ ਜਣਿਆ ਜਾਂਦਾ Jamon del Pais, is a sandwich with "Peruvian ham", sliced onions, sliced chili peppers, lime, salt, pepper, oil, in a white bread roll.

Causa, in its basic form, is a mashed yellow potato dumpling mixed with key lime, onion, chili and oil. Varieties can have avocado, chicken, tuna or even shellfish added to the mixture. Also, causa is popular in Lima, where it is distinguished by the name Causa Limeña. Causa is usually served cold with hard boiled eggs and olives.

Carapulcra is an appetizing stewed dish of pork and chicken, dried potatoes, red chilis, peanuts and cumin. The version from the Afro-Peruvian Ica region uses fresh potatoes.

Empanadas (meat turnovers) were introduced by the Spanish during the colonial period, and later modified, possibly due to lack of Spanish ingredients (olive oil, codfish, smoked paprika, etc.). In Peru, they are filled either with chicken, beef, or cheese. Olives, and sometimes hard boiled eggs and raisins gives them a unique taste.

Ají de gallina (chili chicken or Peruvian creamed chicken) consists of thin strips of chicken served with a creamy yellow and spicy sauce, made with ají amarillo (Peruvian yellow chilis), cheese, milk, bread. Occasionally walnuts are added on special occasions or at upscale restaurants due to its prohibitive cost in Peru. Traditionally the meat is from non-laying hens, but today almost exclusively made from more tender chickens.

Escabeche criollo (pickled fish): "Escabeche" when the word is used alone normally refers to fish escabeche. Other varieties can use duck or chicken. The escabeche dishes rely in the cooking on the heavy use of vinegar and onions together with other spices and chili.

Cau cau is a meal consisting of mondongo or tripe stew and accompanied by rice. There are a number of versions of Cau-Cau, as it is a style of cooking a choice protein. Two noteworthy styles are the creole style simply called Tripe Cau-Cau, and the Italian-Peruvian style. Creole style is made with strips of previously cooked tripe, seasoned with a mixture of sauteed onions, garlic, yellow aji, a pinch of turmeric, salt and pepper and cubes of boiled potatoes. The mixture is cooked together to blend the flavors and acquire consistency. It is then sprinkled with mint. Some add vinegar for added flavor before serving. The other common version is the Italian-Peruvian style. It consists of strips of precooked tripe sauteed with red onions, peeled tomatoes, tomato paste and dried mushrooms, usually Porcini. After the flavors combine, it is seasoned with parsley and mixed with fried potato just prior to serving. Some chefs add a few tablespoons of wine or pisco following the sauteeing.

Chicharrones is salted pork deep-fried in its own fat. There are at least two kinds of chicharrones: pork skins, a country style ribs that are first boiled, then rendered in their own fat until they brown into chicharrones. Other types of chicharrones including deep fried squid, and other seafoods. They can be served at any time of day, including breakfast.

One of the most popular dishes on the coast is called Lomo Saltado. It is a steak dish which is fried in a wok along with peppers, tomato, garlic, onions, coriander and soy sauce. It is accompanied by french fries and rice. This dish dates back to the 19th century and is a clear exponent of Chinese-Cantonese influence on local cuisine. It is a relatively recent dish because cow meat used to be very expensive. It was not until beef was mass-produced that it became widely available and used in local cuisine.

The cuisine of the northern coast offers a difference in style from the central and southern varieties. This is not only due to the coastal native Indian influence (less Andean), the Spanish influence, and the African but also to the warmer coastal seas, hotter climate and immense geographical latitude variety.

The widely different climates between Tumbes, Piura, Lambayeque, La Libertad, Cajamarca and San Martin contributes to the variety of dishes in these areas.

Seco de Cabrito (goat stew, often substituted by lamb, chicken, or beef) is made in a pot after marinating in chicha de jora (corn beer) and spices including cilantro and garlic. This dish is most popular in the northern coast especially in Cajamarca and Lambayeque.

Seco de Chavelo (typically from Catacaos - Piura) is a type of seco that is made of cecina stewed and dried meat that has been clotted and dried along with bananas, yuca, aji panca (Capsicum chinense) and Clarito (from Chicha de Jora the Piurano style).

Cebiche de Conchas Negras (ceviche with black shells) is a dish of Piura and Tumbes is also popular along the southern coast of Ecuador due to Peruvian influence. In this version of ceviche, the seafood used in the dish should be black clams accompanied by toasted corn.

Andes Edit

In the valleys and plains of the Andes, the diet is still a traditional one based on corn (maíz), potatoes, and an assortment of tubers. Meat comes from indigenous animals like alpacas and guinea pigs, but also from imported livestock like sheep, cattle and swine.

As with many rural cultures, most of the more elaborate dishes were reserved for festivities, while daily meals were simple affairs. Nowadays, festive dishes are consumed every day by urban dwellers, while rural diets tend to be light on meat and heavy on lahua gruel.

The pachamanca is a distinctive Peruvian dish. Cooked all over the Andean region of Peru, it is made from a variety of meats (including pork and beef), herbs and a variety of vegetables that are slowly cooked underground on a bed of heated stones. Because of its tedious preparation it is normally only made for celebrations or festivals in the Andes, though recent years have seen the appearance of many "campestre" restaurants in rural areas outside Lima, such as in Cieneguilla. [10]

Andean cooking's main freshwater fish is the trout, raised in fisheries in the region.

Cuy chactado: A dish more popular in the highlands is this meal of fried guinea pig. Often the indigenous women of the Peruvian Andes will raise the guinea pigs in their huts. Besides the use of guinea pigs as separate meals, they are often cooked in a Pachamanca with other meats and vegetables.

Olluquito con charqui is another traditional Andean dish. Olluco is a yellowish tuber (Ullucus tuberosus) domesticated by pre-Inca populations, and is visually similar to colorful small Andean potatoes, but with a distinct crunchy texture when cooked. Charqui is the technique employed in the Andean highlands to cure meat by salting, then dehydration (the word "jerky" in English is derived from this Andean (Quechuan) word). The dish is a stew of finely diced ollucos with charqui pieces (traditionally alpaca, or less frequently llama meat, though today it is also very commonly made from sheep), served with white rice.

Rocoto relleno: Arequipa dish made from stuffed rocoto chilis. Rocotos are one of the very hot (spicy) chilis of Peru. In this dish they are stuffed with spiced beef or pork, onions, olives, and egg white, then cooked in the oven with potatoes covered with cheese and milk.

Tocosh ਜਾਂ Togosh is a traditional Quechua food prepared from fermented potato pulp.

Puka Pikanti: Ayacucho dish made from white potatoes, beets, yellow chili pepper, mint, and peanuts.

In Peruvian restaurants, steak is commonly served with rice rather than fries.

Amazon Edit

Naturally, Amazonian cuisine is made using the products local to the Amazon rainforest. Although many animal species are hunted for food in the biologically diverse jungle, standouts are the paiche (one of the world's largest freshwater fish), prepared in variety of dishes many other types of fish like gamitana, sabalo (Salminus hilarii, see Salminus), tucunare, boquichico, palometa, bagre, and many others including the piranha, that are prepared in variety of dishes such as "timbuche" (soup) or "patarashca" (grilled in vegetables) many types of turtles like the motelo (land turtle), and the charapa and taricaya (river turtles). Hunting turtles is prohibited in Peru, therefore turtle-based dishes are scarce and expensive and not sold à la carte in restaurants. Other animals include the majas, the sajino, the agouti and jungle mammals, which are called collectively "carne de monte". [11] The Black Caiman is also considered a delicacy but its hunt is forbidden under Peruvian law.

Among the fruits of Peru's jungle is the camu camu, which contains 40 times more vitamin C than the kiwifruit. Non-native fruits such as mango and pineapple and star apple are also in abundance, as well as other jungle fruits like, mammee apple, cherimoya, guanabana, taperiva, copoazu, dry fruits like the aguaje and the hungurahui.

Juane is rice seasoned with turmeric, and chicken wrapped with bijao ਪੱਤੇ.

Chapo is a beverage made with sweet plantain.

Chalona ਜਾਂ Charqui is a cured dried meat originally obtained from alpaca. It is also eaten in Bolivia, and was eaten by the Indians in the coast and highlands of Peru before the arrival of the Spanish. Today lamb is often substituted for alpaca meat. It is used as an ingredient in a variety of dishes of the Puno region, Cusco, and Arequipa. It is prepared using recently cured lamb, in which furrows are made with a knife so the salt can penetrate. Salt penetration is important, because it determines how long the cured meat lasts. The meat is left to dry in the sun and cold nights for almost one month.

Chairo: A traditional soup of the Puno and Arequipa regions. It origins have been traced to the Collan Indians who live in the Andes of Bolivia and southern Peru. The soup consists of black chuño, aji panca (red chili pepper), sweet potatoes, sheep tripe and chalona.

Ocopa: A dish with some similarities to Papas a la Huancaina. It consists of boiled and sliced yellow potatoes covered with a sauce of made of aji (chili pepper), the Peruvian herb Tagetes minuta, (called huacatay the herb gives it a vivid green color), ground peanuts, and fresh or white cheese, with sides of lettuce, boiled eggs and olives. At expensive restaurants walnuts are often added, but this is seldom done in Peruvian homes due to the prohibitive cost of walnuts in Peru. ਨਾਮ ocopa is also used to refer to the hot sauce by itself. [12] [13]

Copús is one of the best known dishes of Piura. Its ingredients are ripe fried bananas, camotes (sweet potatoes), and seasoned hen, turkey, goat, and mutton. The meat is cooked in a furnace under the ground this method is different from using a pachamanca since the furnace is covered with blankets and clay.

Yuca chupe or cassava soup is one of the variations in which the Peruvians enjoy cassava.

Currently, ostrich meat is being raised on farms in Arequipa, although its consumption is not widespread and limited to urban areas.

Sangrecita: A dish of cooked chicken blood seasoned with garlic, onion, chilli and herbs and commonly served with potatoes, sweet potatoes or cassava.

Crema de tarwi (tarwi soup): Tarwi is a vegetable native to the mountains of Bolivia, Ecuador, and Peru. In addition to its use in soup, tarwi is used in much of Peruvian cuisine, including sancochado. Fresh tarwi can be used in stews, purees, sauces, desserts and in a variation of cebiche. In some areas, locals call it chocho. Its cultivation has recently expanded to all the countries of the Andean region. In Peru, it is principally grown in the areas of Cajamarca, Ancash, the Mantaro Valley, Ayacucho, Cusco, and Puno.

Tarwi can also be found in beverages (such as papaya juice with tarwi flour). Tarwi has been shown to have a higher vegetable protein content than soy. In pre-Incan and Incan times, it was an important part of the mostly vegetarian diet of the region. It was consumed with small quantities of meat and dried fish, providing an abundant source of protein for the population. Tarwi seeds have been found in Nazca tombs and in representations of Tiahuanaco ceramics.

Chifa (from the Mandarin words 吃饭 "chi1 fan4", meaning "to eat rice") is the Peruvian term for Peruvian–Chinese food (or for a Peruvian-Chinese fusion restaurant). Because many Chinese ingredients are hard to find in Peru, the Chinese modified their cuisine and incorporated many Peruvian elements (mainly Spanish, native and African) into their cuisine. Even today, it is difficult to find authentic Chinese cuisine in Peru. This is mainly due to popularity of the hybridization of Chinese food, which is commonly called "Chifa," and a lack of many Chinese ingredients.

Alfajores: a dessert found in virtually all of Spain's former colonies. It is derived from the versions popular in Spain during the colonial period. The original Spanish recipes, however, have been modified because the original ingredients are expensive in Peru (almonds, honey) or even unobtainable (hazelnuts, lemon rind, coriander seed, etc.). The basic recipe uses a base mix of flour, margarine, and powdered sugar, which is oven-baked. Alfajores consist of two or more layers of this baked pastry, and is usually filled with manjar blanco (a caramel-colored, sweet, creamy filling made with milk and sugar)

Turrones (or nougat) is another originally Spanish dessert. The original Spanish recipe, which contained ingredients that were rare or expensive in Peru (such as almonds, rose water, orange blossom water, honey) were modified in a variety of ways. One common variety found in Lima is Turrón de Doña Pepa, an anise and honey nougat that is traditionally prepared for the Señor de los Milagros (or Lord of Miracles) religious procession, during October.

Almost exclusive to the Andes region is the fruit known as lúcuma. Lúcuma juice, ice cream, and corresponding lúcuma shakes are very popular throughout Peru. Lúcuma ice cream can normally only be found in large US cities (typically in Peruvian restaurants). One popular brand of ice cream in Peru is D'Onofrio, which is owned by Nestlé.

Arroz con leche (rice pudding): Another dessert originally from Spain that can be found in various varieties throughout Latin America. Arroz con leche is one of the more common desserts found in homes and restaurants of modern-day Peru. It consists primarily of cooked rice, cinnamon/nutmeg, raisins, and milk. Rice pudding never has lemon rind as is traditional in the Spanish version. Arroz con leche is usually eaten with Peruvian Mazamorra (jelly-like clove-flavored dessert). [ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ]

Helados (ice cream): The most common ice cream flavors found in Peru are lucuma, chocolate, vanilla and strawberry. Some more exotic flavors such as camu camu, guaraná and prickly pear can occasionally be found. For other commonly available flavors, however, one needs to purchase imported ice-cream as many of the ingredients are not available in Peru. Peru is one of few countries in the world where the third most popular ice-cream (after vanilla and chocolate) is not strawberry, it is in fact the "nutty" flavored, orange colored lúcuma, which is an exotic fruit grown in quantity only in Peru, and only in recent years being exported in very limited quantities as an exotic flavor (for ice cream and savory sauces) to the US, and available in Europe essentially in food shows.

Mazamorra morada: Is a jelly-like clove-flavored dessert. It takes on the color of one of its main ingredients: purple maize. A variety of purple corn (maíz morado) that only grows in Peru adds color to the water it's boiled in, along with cinnamon cloves. When the water cools, chopped fruit, key lime and sugar are added. The mixture is served as a beverage called "chicha morada".

Picarones: a sweet, ring-shaped fritter with a pumpkin base often served with a molasses syrup. Picarones were created during the colonial period to replace the Spanish dessert Buñuelos, as buñuelos were too expensive to make (They had an egg custard filling) and some ingredients were unavailable (lemon rinds). Peruvian Picarones are made of squash or pumpkin dough and sweetened with chancaca, raw cane sugar melted into a syrup.

Tejas: another modified Spanish dessert. The original Spanish version contained ingredients that were prohibitively expensive in Peru, such as almonds. The Peruvian version of this candy is filled with manjar blanco and coated with a fondant-like shell. Some are also made with a chocolate shell (chocoteja).

King Kong: is made of cookies (made from flour, butter, eggs and milk), filled with milk candy, some pineapple sweet and in some cases peanuts, with cookies within its layers. It is sold in one-half and one kilogram sizes. It is known as part of the culture of Lambayeque Region.

Suspiro a la Limeña: Is another Spanish-influenced dessert that uses dulce de leche, which derives from the Spanish Blancmange. The bottom layer is made of dulce de leche enriched with egg yolks. The top layer consists of meringue made with port wine. This classic criollo dessert is said to have been named by the famous Peruvian poet and author José Gálvez whose wife doña Amparo Ayarez was famous for her cooking. When asked what inspired the name, he reportedly replied, "Because it is soft and sweet, like the sigh of a woman." In this case, it would be a woman from Lima, a Limeña.

Panetón: is a type of sweet bread with dried fruit. It is usually served for breakfast around Christmas with a cup of hot chocolate. They used to come in big boxes only with huge panetóns inside but now they also sell personal portions. Chocotón is variety of panetón that replaces the fruit with chocolate bits. The bread is very light and sweet. Because Christmas is the hottest time of year, people often replace the hot chocolate with coffee or a drink that's served cold.


Essential Peruvian Food: 10 Must-Eat Dishes to Seek Out

My first encounter with comida Peruana was over 20 years ago, thanks to my wife's Peruvian family. Their cooking was a study in juxtaposition: hot and cold, acidic and starchy, robust and delicate. That's because Peruvian food is all about spices and big flavors, some clean and crisp, others deep and heavy. Every sip of a pisco sour tamed the citrus and chile assault of a ceviche, the fish so fresh it almost crunched between my teeth.

When most of us think of Peru, we think of the ancient ruins and high mountain vistas. Those thoughts may be accompanied by a distant pan flute whistling over the Andes, and if we've been primed on the food, the conversation usually starts with the country's mind boggling variety of potatoes.

But culinarily speaking, Peru is the Hope Diamond of Latin America, home to dishes and flavors you won't find anywhere else. While this is hardly a secret—there are more Peruvian restaurants outside Peru than ever before—it's one we don't give enough credit. Few places on earth offer such a variety of indigenous ingredients, let alone a jumble of flavors and techniques from Europe, Africa, and East Asia. Rather than remain culturally segregated, these foreign additions have blended seamlessly with ancient Peruvian cuisine into something utterly unique.

A Peruvian Primer

Peruvian cuisine has only recently exploded onto the international culinary stage, but Peruvians have always been crazy about their nation's culinary heritage, and they steadfastly cling to the traditional, multi-culti flavors of home —pit-roasted feasts and all, even in the face of modern gastronomic innovation. A range of climates, from high altitude to low, offer an impressive diversity of produce. Yes, that means potatoes—over 3800 kinds—but also a variety of corn and other grains, to say nothing of the country's native aji chilies that are often puréed into sauces.

So much of what is now traditional Peruvian cooking was inspired by cultures oceans away. These foreign influences date back to the Spanish conquest of Incan king Atahualpa in the 1500s. Colonists brought European stews, sauces, and baked casseroles. Later, in the 19th century, immigrant workers from Guangdong Province brought their woks and stir fries, and Peruvians today love to eat chifa, a fusion of local ingredients cooked with Chinese recipes and technique. It's Chinese food with Peruvian influences—or maybe the other way around.

Like food everywhere today, there is a new style of Peruvian cuisine emerging—so-called nueva comida—forged by Lima's leading chefs like Gaston Acurio and Pedro Miguel Schiaffino. "It's very ingredient-driven," explains New York chef Eric Ramirez of the soon-to-open Llama Inn and formerly of Raymi Peruvian Kitchen and Pisco Bar. "With young chefs digging deep to find more exotic ingredients, the possibilities are endless." So the evolution of the nation's food continues, into territories of modernist cooking that's simultaneously old and new.

But for now, here's a quick tour of just some of the classic edible jewels Peru has to offer. Consider it the checklist for your next trip.

ਸੇਵੀਚੇ

Peru's national dish, and an immediate obsession for nearly all who try it. Though other countries may claim their own variations with shrimp, octopus, scallops, tomatoes, and even tostada chips, Peru started this cold-"cooked" fish craze with only five simple ingredients: sea bass (corvina) marinated for just minutes in lime juice, onion, salt and, of course, hot chiles (aji). The tenderness of super-fresh fish is heightened by crisp onion, and sides of starchy boiled corn (choclo) and creamy sweet potato (camote) to balance out the texture of the dish. Dry-roasted corn kernels (cancha) sprinkled around add a pleasing crunch.

The leftover marinade—known as leche de tigre (tiger's milk)—is a briny, fiery elixir often tossed back from a shot glass or spiked with Pisco, either at the table or the next morning as hair of the dog. (In the latter case it's then referred to as leche de pantera, or panther's milk). Tiradito is a local variation of classic ceviche with a Japanese sushi-style twist of slicing the fish into thin strips, then adding puréed aji amarillo, soy sauce, and mirin to the marinade.

Lomo Saltado (Stir Fried Beef)

Almost as popular as ceviche, this chifa dish represents a fusion of Chinese stir frying and classic Peruvian ingredients. Juicy strips of soy-marinated beef (or alpaca), onions, tomatoes, aji chilies, and other spices are stir-fried until the beef is just cooked and the tomatoes and onions start to form a robust, meaty gravy. It's then served with two starches, a happy mix of East and West: a mound of rice and french fries (often tossed with the meat). The crowd-pleasing dish is found nearly everywhere across Peru, and is equally popular in Peruvian restaurants abroad.

Aji de Gallina (Creamy Chicken)

Shredded chicken bathes in a thick sauce made with cream, ground walnuts, cheese, and aji amarillo. The sauce is mild but piquent, the aji's fruity, moderately hot bite softened by the nutty, creamy sauce to a comfortable warmth. The dish reflects Peru's love of sauces thickened with chilies, cheese, cream, or even bread, drenched over and often cooked with meats and vegetables. Here the sauce is mixed with the poultry and served over rice with boiled potatoes and black olives, making for a rich, bright yellow chowder that glistens on the plates of restaurants and households throughout Peru.

Papas a la Huancaina (Potatoes in Spicy Cheese Sauce)

In another instance of "meat or starch covered in creamy sauce," sliced yellow potatoes are drenched in a purée of queso fresco, aji amarillo, garlic, evaporated milk, lime juice and—you guessed it—saltine crackers. It's not a looker: a yellow sauce over yellow potatoes topped with yellow-yolked hard boiled eggs. But don't be deceived this homely sauce packs a complex, slow-building burn, at once brightened by the queso fresco, lime, and salty cracker, and tamed by the earthy potato and cooling egg.

Usually served as a side dish to a meal, it's also a common appetiser, with tiny round purple potatoes boiled whole, enveloped by sauce and garnished with olives, eggs, and, yes, more crackers. Originating in the mountainous city of Huancayo, it's now an almost everyday staple throughout Peru.

Cuy (Guinea Pig)

One of the Andean region's most popular sources of meat (the other being alpaca), this guinea-pig-as-food strikes fear in the hearts of Westerners who think of it more as a pet than a meal. But consider tender, smoky dark meat (ਲਗਭਗ like poultry!) beneath a glistening golden veneer of shatteringly crisp skin, and you can begin to grasp the appeal. Or think of it as a single-serving suckling pig.

The traditional recipe calls for stuffing the whole animal with local herbs, then roasting it over an open wood fire and serving it with potatoes. When served this way it tastes best with a dip of aji sauce and eaten by hand like fried chicken. But more refined restaurant-ready recipes, which may involve deep-frying or braising, are now regularly enjoyed from Cusco all the way to Lima.

Causa (Potato Casserole)

This ubiquitous Quechan dish has taken on countless European-style variations, often served as a cake roll, terrine, casserole, or in colorful individual servings. Whatever the presentation, it starts with meaty mashed yellow Peruvian potatoes blended with lime, oil and spicy aji amarillo sauce. Shredded tuna, salmon, or chicken are mixed with mayo, followed by layers of avocado, hardboiled eggs, and olives. That surface is topped again with more potato mix, and so on, making as many lasagna-like layers as one dares. This bright, barely-spicy dish is served cold as a salad course or side dish.

Rocoto Relleno (Stuffed Spicy Peppers)

Red aji rocoto chilies are stuffed with a cooked mix of ground beef, onions, garlic, olives, raisins, herbs, and spices, then topped with queso fresco and baked in an egg-and-milk sauce. Fair warning: despite its scarlet good looks, this dish is not the stuffed bell pepper you're used to—the rocoto is a little larger than a plum with a bright, fruity, tropical berry essence and almost twice the heat of an aji amarillo (or in gringo terms, about ten times hotter than an average jalapeño). So that first bite will wake you up. But the chili's initial burn is quickly tempered by the sweet and savory filling inside, and the melted queso fresco and eggy cream sauce in which it all cooks.

The rocoto chili originated in the southern region of Arequipa, and while it's now ubiquitous throughout the country, it's still hard to find beyond Peru's borders, which makes rocoto relleno a dish that homesick Peruvians pine for when abroad.

Anticuchos de Corazón (Grilled Heart)

Don't let "heart" put you off. The heart is a muscle, after all, leaner than filet mignon, bolder in flavor than a ribeye, and delicious when licked by open flames. Typically cut into one-to-two-inch cubes, the crimson heart (alpaca or beef) is marinated in vinegar, cumin, ají, and garlic and grilled over charcoal to a medium rare with slightly singed edges.

Those cubes are often served on skewers with sliced onion or potato, and drizzled with lime, which makes them popular appetizers and even more popular street food throughout the country. Today, cooks make anticuchos out of any cut of beef, and even chicken, but nothing beats the original cardiovascular version.

Arroz con Pato (Rice With Duck)

This seemingly simple Spanish Criollo recipe is a signature dish in Peru. Rice is cooked in cilantro paste, herbs, and dark beer, giving a deep, earthy flavor to the vegetal grain. A roasted thigh and leg or—if lucky—crisp-seared duck confit is added on top of a mound of the green rice. The dish is so popular, it's found on nearly every Peruvian family table as well as at the finest restaurants in Lima, and like much of Peruvian cooking, it's been adapted into countless variations of rice mixture, texture and duck parts—and even with chicken or other poultry.

Pollo a la Brasa (Roasted Chicken)

Perhaps the most well-known Peruvian food in the US due to the many take-out Peruvian chicken rotisserie joints around (see our roundup of DC's best). A whole chicken is marinated in a powerful combination of garlic, herbs, and spices before roasting on a spit, giving the bronzed, crispy skin an addictively exotic and earthy taste. Perhaps even more beloved than the chicken itself is the green huacatay (Peruvian black mint) sauce served next to it: every chicken comes with it, though the recipe often varies and is a closely-guarded secret. For some it's a creamy melange of the mint with cilantro, garlic and chili in a mayo base that Peruvians (and everyone else) goes crazy for. If you can't make it to Peru, this is definitely a classic worth making on your own.


History of the Aji Chili Pepper

Aji Chili Peppers have an interesting history, represented in the way that the cuisine that has most taken to this particular pepper. It is most well loved in Peru, where the pepper shows up in a variety of dishes and is often served at the table as a condiment aside red onion and garlic.

The word &ldquoají&rdquo is actually a word used in the Caribbean to refer to this particular plant, but the name became so widespread that this is what it is known as in most of the world. &ldquoAjí amarillo&rdquo literally translates to &ldquoyellow chili&rdquo in Spanish, which is the color that this pepper turns while cooked.

The mature pods of an ají pepper are actually bright orange.


ਪਾਪਾ ਰਿਲੇਨਾ

Today, we are headed to Peru for the delicious recipe of papa rellena !

From the Andes to heavenly beaches, the cuisine of the country is considered one of the most varied and richest in the world and it’s why some people say that Peruvian cuisine is the El Dorado of Latin America. Peru was also named “best gastronomic destination by the The World Travel Awards in 2015 and for the fourth consecutive year! Lima, the capital, is considered the gastronomic capital of South America.

The richness and diversity of its traditional dishes that a few young creative chefs have been able to revisit have finally placed Peruvian cuisine on the map. We can’t talk about Peruvian cuisine without mentioning Gastón Acurio, the great chef whom Morena talked about. He is also an award winning author who helped make Peruvian cuisine known throughout South America initially and now all over the world thanks to his many restaurants.

The origins of Peruvian cuisine lie in the migrations that took place in the past 500 years: Spanish, Japanese, Chinese or African. With 491 traditional dishes, this cuisine is also #1 in the world when it comes to variety! Of those 491, more than a hundred are traditional soups.

ਸੰਬੰਧਿਤ ਪੋਸਟ:

Did you know that Peru is considered “granary of the world” due to its great biodiversity? Indeed, the country which is divided into three distinct climatic zones, is very rich thanks to 3 cooking styles with different influences:

The cuisine of the Andes, where potatoes, cereals and meat are the main ingredients.

The cuisine of the coast, which is rich in fish and seafood with a Chinese touch.

And finally, the lesser known but no less interesting cuisine of the jungle, which uses some of the most amazing and unique ingredients. Fried ants? Grilled alligator? A turtle or monkey stew? Uh … How can I say it? I will leave those recipes to Mike!

Today, I am taking you to the Andes with one of the greatest classic ingredients of this region: potato!

It is rather difficult to pick the best and most traditional Peruvian dishes. There is however one recipe that we couldn’t have skipped: papa rellena.

Papa rellena is a stuffed potato fritter. The potatoes are first mashed and then stuffed with deliciousness, like ground beef, onions, tomatoes, hard-boiled eggs, raisins and black olives, before being fried.

Potato or papa for our Peruvian friends, is a plant. Yes, a plant that is highly consumed in Peru.

It was born in the Andes at the border between Bolivia and Peru, where it grew wild. The first traces of potato culture date back 7000 years ago. At the time, there were already nearly 200 wild species of potatoes, but farmers have gradually improved those species.

Today, in the Andes, there are still 7 species and more than 5,000 varieties of all colors and shapes.

What is the origin of papa rellena?
The story goes that during the Pacific War, the armed conflict between Chile on one side, Peru and Bolivia on the other side, that lasted between 1879 and 1884, Peruvian soldiers were traveling for a long time on roads very far from cities, so Chilean soldiers would not know of their position and could not determine where the next attack would take place.

During these trips, the soldiers had to take their food in pouches because there were no bags and no way to refrigerate. Thus, with a lot of imagination, they had the idea to cook the meat (ground or chopped), then season it and make a kind of dough with blanched potatoes. They kept the meat inside and finally fried them immediately. They were then wrapped in a tissue as large as a handkerchief. When lunch time approached, they took them out of their little packages and ate them.

These stuffed potatoes are also famous in Chile, Cuba, Colombia, Puerto Rico and the Caribbean.

The preparation and presentation of papas rellenas vary from country to country. They are also consumed in US cities with a large population of Cubans such as Miami and Tampa. The Cuban version consists of potato balls seasoned and stuffed with picadillo, a minced meat preparation famous in Latin-America and Spain.

In Puerto Rico, where this dish is called relleno de papa, they are stuffed with cheese and ground beef. Papas are then covered with raw egg and rolled in corn flour before being fried.

I am a stickler when it comes to the right choice of potato. They are classified by family and not all potatoes are suitable for all recipes.

To make papas rellenas, the choice is crucial. You need to choose potatoes that are used for mashed potatoes, and preferably with a yellow flesh.

I prepared these papas for a dinner with Tunisian friends and we enjoyed them as an appetizer. You can also eat papas rellenas as a main course. They are most often served with salsa criolla on the side, as well as white rice. Salsa criolla consists of sliced red onion, sliced aji amarillo, and cilantro leaves with lime juice.

Of course, my friends compared my papas rellenas to the famous Tunisian banatages. Sorry, but I disagree ! No offense to the chauvinists or the lovers their Tunisian mom’s cooking, I found that papas rellenas were much tastier than their Tunisian cousins, which are prepared with very few ingredients. No hard feelings!

This recipe is validated by our Peruvian culinary expert Morena Cuadra, author of culinary blog Peru Delights.



ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

  1. Wittahere

    Yes, almost same.

  2. Dudley

    Intelligible message

  3. Tharen

    ਤੁਸੀ ਗਲਤ ਹੋ. ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਈਮੇਲ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ.

  4. Nikojinn

    ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋ. ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ.

  5. Danos

    ਮੈਂ ਦਖਲ ਦੇਣ ਲਈ ਮੁਆਫੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ... ਮੇਰੀ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ।

  6. Tular

    This information is not accurate

  7. Bankole

    What words ... Super



ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ